Kurtlar asırlardır var ve birçok davranışları merak ediliyor. Özellikle ulumaları, onları ayrıcalıklı kılan niteliklerden biri.
Kurtların uluması genellikle aya bağlanır. Ancak uzmanlara göre bu davranışı tetikleyen şey ay değil, karmaşık bir sosyal ağı sürdürme ihtiyacı.
Birbirlerini uluyarak buluyorlar
Kurtlar tek başına da, grup halinde de uluyabiliyor. Cambridge Üniversitesi'nden zoolog Arik Kershenbaum'a göre sürüden ayrılmış yalnız bir kurt, muhtemelen sürüsüyle yeniden temas kurmaya çalışıyor. Sürü üyeleri avlanırken, yavrulara bakarken ya da bölgeleri başka kurtlar tarafından tehdit edildiğinde birbirlerini bulmak zorunda kalıyor. Ayrılmış bir kurt ise yeni bir sürüye ya da eş bulmanın yolu olarak uluyor olabilir.
Budapeşte'deki Eötvös Loránd Üniversitesi'nden etolog ve biyoakustikçi Tamás Faragó'ya göre sürü halinde uluma bölgesini duyurmanın bir yolu. Veriler, sürülerin bölgelerinin merkezinde daha çok ulduğunu, yavru olduğunda ve avdan getirdikleri leş olduğunda daha sık ulduğunu gösteriyor. Bu da komşu sürüleri caydırmaya yarayabiliyor.
Kershenbaum'a göre çoğu koro halinde uluma ise sosyal bağı güçlendirmek için. Kurtlar birlikte uluyarak sürü içinde ortak bir ruh hâli kuruyor; Faragó'nun aktardığına göre bu, avdan önce oldukça yaygın.

Uluma, kendi içinde daha fazla uluma tetikleyebiliyor. Faragó'ya göre bir kurt uluma duyduğunda karşılık verme eğilimi çok güçlü. Yalnız bir kurt yanlışlıkla komşu bir sürünün bölgesine girip orada uluyan bir sürü duyarsa ise karşılık vermeyecek; çünkü bu, sürünün bir yabancı olduğunu açıkça ortaya koyar.
New York'taki Wolf Conservation Center'ın verdiği bilgiye göre açık arazide kurt uluması 16 kilometreye kadar duyulabiliyor. Uluyu oluşturan düşük ve yüksek frekanslı sesler bu mesafede de iş görüyor: Faragó'ya göre bitki örtüsü düşük frekanslı sesleri zayıflatsa bile yüksek frekanslı kısımlar bozulmadan kalıyor ve uluyan bireyler hakkında bilgi taşımaya devam ediyor.
Türler arasındaki farklar
Kurt ulumaları türler ve alt türler arasında değişiyor. Kershenbaum ve meslektaşlarının 2016'da 13 kurt, çakal, koyote ve köpek türü üzerinde yaptığı bir çalışmaya göre her birinin kendine özgü bir uluma "lehçesi" var. Örneğin kuzey kurdu (Canis lycaon) alçak ve düz uluma ağırlıklı bir repertuvara sahipken kırmızı kurt (Canis rufus) en çok yüksek perdeli, kıvrımlı uluma kullanıyor.
Gri kurttan (Canis lupus) türeyen köpeklerin uluması ise cinse büyük ölçüde bağlı. Kershenbaum, Faragó ve meslektaşlarının 2023 tarihli çalışmasına göre kurtlara daha yakın akraba olan eski köpek cinsleri daha sık uluyor, daha modern cinsler ise daha sık havlıyor.
Kershenbaum'un ifadesiyle herkesin yanıtını merak ettiği soru, ulumanın amacına göre farklılaşıp farklılaşmadığı. Ancak sorun şu ki kurtlar uluduğunda çoğu zaman ne yaptıklarını bilmiyoruz; ya çok uzaklardalar ya da gece oluyor. Kershenbaum'a göre farklı duygusal hâllerde yapılan ulumaların farklı duyulması muhtemel; bir kurt bölge çatışmasında tehdit altındayken perdesini farklı yükseltip alçaltabilir. Yine de bu konu hâlâ aktif araştırma alanı.
Yaygın inanışa göre kurtlar aya uluyor. Kershenbaum bunun bir efsane olduğunu söylüyor ve ikisi arasında herhangi bir ilişki bulunmadığını belirtiyor. Ona göre elektrik ışıklarından önce insanlar parlak ay olduğunda dışarıda daha fazla vakit geçiriyordu ve kurtları da o zaman duyuyordu.